بسم الله

نفر اول گفت نرو

دومی اصرار کرد بمان

سومی نهیب زد کجا

چهارمی جلویم ایستاد: نمی ذارم بری!

پنجمی...

خدا گفت:بیا

و همین یک حرف کافی بود، همین یک کلمه...

همه این حرف ها را به حضرت ارباب زدند، دوست و دشمن، رفیق و یار... برادر و همراه...

خدایا

در صراط حق

ذره ای ما را به خودمان وامگدار...

بسم الل

۹۴ سال است که شیعه، خار در چشم، استخوان در گلو مانده،

۹۴ سال است که زخم شیعه التیام نیافته،

۹۴ سال است که این عکس روضه شده،

۹۴ سال قبور مطهر بقیع، سایبان ندیده

۹۴ سال است حسرت یک شمع، یک فانوس، یک چراغ بر روی دل شیعیان سنگینی می کند،

۹۴ سال است مدینه رنگ روضه ندیدی،

۹۴ سال است که حریم نبوی، مشکی پوش نشده،

۹۴ سال است...

...

کاش این زخم، صد ساله نشود...

بسم الله

بچه ها را دیدید وقتی می خواهند راه رفتن یادش بدهند...

اول پایه بچه را می گذارند روی پای خودشان،

بعد یک نفر دستش را می گیرد و آرام، آرام قدم برمی دارد،

مرحله بعد دستش را به دیوار، میز، مبل می گدارد،

بعد یک اسباب بازی روبه رویش می گدارند که به هوای اسباب بازی بیاید،

دستش را می گیرند،

بعد روبه رویش می نشینند و تشویقش می کنند...

قدم به قدم...

شیطان هم دقیقا همین کار را می کند، درِ باغ سبز نشان می دهد، اما... فقط

س

ر

ا

ب

است...

سراب

بسم الله خیلی از دوران نوجوانی ام اینجا سپری شد. بارها همین جا نشستم و با خدا دردودل کردم، به ائمه متوسل شدم، حاجت گرفتم. در همان سال های نوجوانی. از ۱۵ سالگی تا ۱۸ سالگی ام، اینجا اولین انتخابم برای دردودل با خدا بود... اینجا امامزاده نیست. حرم نیست، مدفن علماء و بزرگان نیست... اینجا، جایی شبیه شلم